Kategoria: Ryby: Ryby morskie: Ryby morskie

Szprot, zool.: Sprattus sprattus, de.: Sprotte, Sprot, Breitling, norwegischer Brisling, en.: sprat, fr.: sprat, menuise, mélette, it.: spratto, es.: espadin

Szprot to ryba słonowodna z rodziny śledziokształtnych (zool.: Clupeiformes). Jego wyciągnięte, owalne w przekroju ciało posiada wyraźny kil brzuszny oraz gładkie, częściowo brązowe, częściowo srebrzyste pokrywy skrzelowe. Grzbiet szprotki wykazuje ciemne, niebiesko-szare, niemal antracytowe ubarwienie, stopniowo ustępujące ku bokom barwie srebrnej. Odznaczające się niewidoczną linią boczną oraz oczami o wąskich powiekach tłuszczowych szprotki dorastają do 16,5 cm długości. Wystepują w północnych regionach Oceanu Atlantycznego, Morzach: Północnym, Bałtyckim, Śródziemnym oraz Czarnym.

Szprotki: składniki odżywcze

Zawartość tłuszczu w jadalnej części mięsa, która oscyluje w granicach 16-17 %, kwalifikuje szprotki do grupy tłustych ryb. Te szczególnie bogate w białko i witaminę D ryby dostarczają godnych uwagi ilości minerałów: potasu, żelaza, cynku oraz jodu.

Szprotki: zastosowanie

W północnym obszarze występowania szproty przerabiane są zazwyczaj na konserwy. To właśnie z powodu dużej zawartości tłuszczu sięgającej do 17 % nadają się doskonale do wędzenia. Wędzone szproty zdobyły ponadregionalną sławę głównie jako Kieler Sprotten (szprotki kilońskie). Konserwowane w pikantnych dipach trafiają na półki sklepowe jako anchovis. Najlepiej smakują ze świeżym chlebem razowym z masłem. W południowym obszarze występowania szprotki trafiają do obrotu handowego także w formie świeżej lub solonej. Mięso szprotek posiada delikatny smak, tak doskonale podkreślany podczas frytowania, a w szczególności smażenia i grillowania. Smak, który podnosi je do rangi rarytasu.